زندگی خاکی با جامه مهندسی84

همه معلمین من

این قسمت روبرای اینکه هم تشکری باشه ازهمه اساتیدی که طی این 23 سال زحمت تعلیم و تربیت من رو کشیدن، هم اینکه قدرت حافظه نصفه و نیمه موندمو به رخ بکشم امروز آوردم اینجا. این لیست  تمام معلمین، دبیران و اساتیدیه که از اول دبستان تاآخرین روز دانشگاه افتخار شاگردیشونوداشتم.برای عزیزانی که مرحوم شدند طلب مغفرت و علو درجات و گرانمایگانی    که در قید حیات هستند آرزوی طول عمربا عزت همراه با سلامتی  دارم.

فقط مطمئن نیستم اسامی دبیران دوره راهنمایی کامل باشه که ایشالا هست.

درود

دبستان : سال   1365-1369                    دبستان سجادیه گرگان

گیج گیج

هنوز مات و مبهوت مانده ام. نمی دانم خوشحال باشم یا نه. بعضی ها که شدیدا می خندند وقتی می بینند شک دارم. شاید هم باید خیلی خوشحال باشم از اتفاقی که امروز بعد از 4 ماه تلاش واسم افتاد. نمی دونم شاید الان خیلی خوشحالم بعدا می فهمم.

سلام سلام سلام...به همه جای دنیا

اما دیروز دهم محرم بود. اتفاقاتی که افتاد من رو یاد مجموعه روز دهم تلوزیون انداخت. نمی دونم واقعا جواب اعتراض این همه ادم رو دادن کار سختیه که شش ماه طول کشیده؟

رضا می گه بنویس. همه میگن بنویس اما خداییش هر بار که ما حال داشتیم این اینترنت خدانشناس قطع بود یا سرعتش رو آوردن پایین. احتمالا هر بار هم که اون وصل بوده ما حال نداشتیم.

گفتنی زیاده. اما حالا که می خوام بنویسم گیج گیجم. از گرگان و اون بچه ها بنویسم یا از تهران و محل کار و... .

گاز اشک آور هم خدایی بوی تندی داره. یادش بخیر بوی تندش تو سالهای نه چندان دور واسم تازه شد.

اساسا وقتی حالم خوبه نمی تونم زیاد بنویسم. خیلی هم که زور بزنم نتیجش می شه همین چند سطر درهم برهم که نه سرش معلومه کجاس نه تهش.

واسه حسین که تعریف می کنم بهم می خنده و دوباره همون شوخیها.

اصولا الان مثل همیشه که اینجام خسته خسته نیستم و احتمالا دلیل کم حرف شدنم هم همینه. اصلا انگشتهام رو صفحه کلید خوب جا نمی افتن. شاید اثر این قرصها باشه.

جالبه که امروز از رادیو شنیدم افرادی که(فتنه گرها) اموال عمومی(سطل آشغال و...)رو تخریب می کنن موجب ضمان است. نمی دونم مردن یه عده و زخمی و ... موجب ضمان نیست؟

خیلی از بچه ها اینجا رو گذاشتن و رفتن تقریبا اغلب همکلاسیهای دوره دانشگاه. ما موندیم و حوض به این بزرگی و هر جاشو می گیریم یه جایی دیگش مشکل پیدا می کنه.

یآدش بخیر انگار زمان دانشجویی و شاگردی دکتر جبه دار و پرفسور نوابی و ... خیلی بی دردسر تر بود. البته اگر باز ایراد نگیرن که آقا با این حرفا به جایی نمی رسی. راستی دلم واسه دکتر جبه دار و احوالپرسیهاش خیلی تنگ شده یکی از کارم اینه که تو روزهای آینده حتما حداقل یه تماس بگیرم باهاش. به دکتر جاهد هم خیلی وقته سرنزدم و واقعا مایه خجالت شدم.

از فرزاد که اصلا خبری نیست ومعلوم نیست کدوم... . هرچند سرش حتما خیلی شلوغه.

این بچه های امروز که اصلا درسخون نیستن و معلوم نیست دنبال چی میان دانشگاه. به لطف دولت کریمه دانشگاه های غیرانتفاعی که کاملا جای دانشگاه آزاد رو گرفته و مثل قارچ هرجا که کمی رطوبت باشه و سایه سر بیرون می آرن. حالا ایکاش دانشجوهایی که میان اونجا یخورده درس بخونن و از امکانات مهیا شده استفاده می بردن.

ح.م که این هفته حسابی مزاحم خودش و خانم محترم شدیم مارو کاملا مورد تفقد قرار داد. ایشالا از خجالتش در میایم. از این الف.ب هم که این هفته خبری نبود اما سالگرد فوت مادربزرگشو از اینجا هم تسلیت می گم.

رضا که قرار بود بیاد این طرفها و همسایه شیم هم که دبه کرد! آخرش هم رفت اونوری و حرف مارو گوش نکرد. سلامت باشی.

خون تازه در رگهام. دعا به جان گلبول های قرمز...مولکول های اکسیژن

و امان از این ونداد پر مشغله و این آکاردئون بیکار ما...

ساعت 1 بعد از نیمه شب از خونه الف.الف برمی گشتیم دوتا موتور رو دیدم که دونفر پشتشون تیر دروازه های گل کوچک رو می بردن. ناخودآگاه یاد فوتبالهای شبهای ماه رمضون افتادم و اینکه این یکی از سرگرمیهای این شبهاس. یادمه 20 سال پیش و یا کمی بیشتر که تازه شطرنج آزاد شده بود و بین بچه ها راه افتاده بود چند سال شبهای ماه رمضون داداشم اینا با رفقا سر کوچه مسابقه راه انداخته بودن و قرعه می کشیدن واسه بازیشون. دایی محسن هم می اومد باهاشون بازی می کرد و چون سن و سالش بیشتر از اونا بود همه ازش می ترسیدن واسه بازی غافل از اینکه دایی محسنم اصلا هیچی از شطرنج نمی دونس!!! و با آب و تاب می اومد خونه ما این جریانو تعریف می کرد می خندیدیم. و یادم نمیره اولین بار همین داییم بود که از مشهد یه شطرنج مغناطیسی که تازه اومده بود واسم خرید و من از داداشام بیشتر بلد بودم! بخصوص محمد که شاه و وزیر رو اشتباه می گرفت.

اووواه...حالا بیشتر از 20 سال از اون روزا می گذره و جوونها دیگه اگر هم بازی کنن خیلی جدی نمیگیرن. یا معتادن یا ... . حیف! اون موقع ها سیگار هم خط ممنوع بود چه برسه به این چیزا.

این آقا رضه هم که دیگه انگار مطالب ما رو نمیخونه والا جواب گلگی مارو می داد که چرا مارو سرکار گذاشته و یه سری هم به ما نزد.

سالشو دقیقا نمی دونم اما فکر کنم سال های 80و 81 دوسال پشت هم واسه انتخاب رشته کنکور کار می کردم. یک سال که خودمون با حسین و احسان نمایندگی موسسه ...شریف رو داشتیم و سال بعدشم واسه گزینه دو تو اداره پست گرگان کار می کردم. هم انتخاب رشته کامپیوتر و هم مشاوره حضوری که چند تا از رتبه های خوب رو جمع کرده بودیم واسه مشاوره.چه دردسرهایی که نکشیدیم. الحق و الانصاف کارم رو هم خوردم قبول داشتم و بازخوردی که داشتم بقیه هم راضی بودن. حالا بعد از 6-7سال امسال خدا دوباره توفیریال داد این کارو واسه دو نفر انجام دادم بیشبرانه منتظرم ببینم نتیجش چی میشه.

هفته بعد هم که ایشالا یه سری به گرگان می زنیم فقط مونده با امین و حسین هماهنگ شم که واسه برنامه ریزی و ...ترم آینده توی گرگان با هاشون اونجا یه هماهنگی و صحبتی داشته باشم.

مشکلاتی هست که عاجزانه محتاج دعای شما دوستای خوبم هستم.

در پناه حق

یاد ایام

ک.ج. میگه: مهندس روحیه ات کمی زیادی لطیفه، باید سعی کنی اینجا کمی خشن بشه! و بقیه از تصمیمی که گرفتم تعریف و تمجید می کنن. بغیر از س.س. که میگه من مخالفم و امروز کلی باهاش بحث کردم. هرچند میدونم فایده ای نداره و اصلا آدمی نیست که بشه باهاش صحبت کرد و بیخودی وقتم تلف شد.

الف.الف. میاد پیشم و این پیش من نشستنهای اون و ف.ظ. انگار خیلی دل بعضی ها رو قلقلک میده،و بهم می گه: حمید!امروز افطار چی دوس داری بخوری؟

ناخودآگاه یاد افطاری های 10-15سال پیش خونه مامان اینا می افتم و اون موقع که  همه خونواده سر سفره جمع می شدیم چه اونایی که روزه داشتن و چه اونا که نبودن.نون وپنیر و سبزی و کتلت و فرنی های مامان که وقتی درست می کرد تا بریزه تو پیاله ها و سرد بشه هزار بار بزاق ترشح می کردم و دلم می خواست بذارمشون تو فریزر تا زودتر خنک شه. الف.الف. چای شیرین رو هم بهش اضافه می کنه و اونجا دیگه نمی تونم جلو خودم رو بگیرم و اشکام کمی در میاد. چون دیگه کمتر اونجوری جمع می شیم و یا سر سحری علی پاشه و با شوخی هاش منو از خواب بیدار کنه.

توی ماشین تا برسم خونه دوباره یاد افطاری می افتم و اینبار راحت تر گریه می کنم چون عینک آفتابی رو چشمامه و این یکی از مزیتهای عینک دودیه که نمی ذاره بغل دستی چیزی بفهمه!

خلاصه بدجوری دلم می خواد دوباره تو این ماه برم گرگان یه چند روزی بمونم.

افطاری های دانشگاه که اصلا حال و هوای خاصی نداشت. بغیر از اون سال که از سر کلاس آمار مهندس الفت پا می شدیم می رفتیم تو نمازخونه چای می ریختیم  و با چند تا دونه خرمامی آوردیم سر کلاس و یادمه که میثم یه بار واسه استاد هم چای آورد و کلی زدیم زیر خنده.

اواخر اما وقتی با امین و کیوان بودیم اوضاع کمی بهتر بود. کیوان که خیلی دوسش دارم، خسته و کوفته با دهن روزه می اومد خونه و شروع می کرد به پختن شامی و یه چایی آماده می کرد. من و امین هم مشغول کارای دیگه. سر اذان که می شد عین... پا می شدیم می اومدیم سر سفره که کیوان تنها نمونه!!!!و چقدر لذت بخش بود.

این سالها که دیگه قربونش برم با وجود این همه خوردنیهای رنگارنگ  اصلا دل و دماغی نمونده و ماه رمضون هم عین ماههای دیگه میاد و میره.

حالا اگر بشه تا قبل از اتمام ماه یه سری به گرگان می زنیم ببینیم چه خبره.

پای آن درخت سیب

لب آن کوه بلند

نغمه دخترکان

تیغ تند خورشید

علف خیس زمین

شعر زیبای گذشتن بر لب آب روان

کودک  بازیگوش  پی پروانه دوان

می نشینی آرام  تکیه بر کنده پیر

رقص چین دامن، رنگ رنگ گلها بر تن نیلوفر

با خودت می گویی

خوش به حال آهو

خوش به حال خرگوش

خوش به حال این رها مخلوقات

و در آن تخت پر ازآرامش

درب صندوقچه چشمانت

رویهم می آید

و به خوابت  همه یاران  به نظر می آیند

کهنه شالی بر دست

سبز چون رنگ چمن

سبزچون برگ درخت

در همین حال و هوا می مانی

ناگهان آسمان می غرد

آذرخش آتشی می فکند بر تنه پیر درخت

هق هق کودک شوخ در پس زاری مادر  نهان می ماند

خواب آرامت را

غرش دیو پریشان به هم میریزد

خواب بر تو حرام است

تو ز خود می پرسی

از چه رو سیب سبزم چند روزی است به بند

با دل گرفته هر روز چیز های تازه ای می شنوی و نمی دانی. باز هم نمی دانی.

م.الف وقتی شعرهام رو خون می گفت عنصر تخیل که از ملزومات شعره تو اشعار تو نیست. البته من که شاعر نیستم و کم هم شعر می خونم انتظار بیشتر از این هم نداشتم. چون این چند تا هم فقط در اثر اتفاقات دور و برم و با توجه به فشارهایی که یهم میاد بوده. شاید وزن و اهنگ درست حسابی هم نداشته اما بیشترش حرفای دلم بوده.

حالا امروز کوچولو یه شعر فرستاد واسم نمی دونم از کیه اما به نظرم زیبا بود بدم نیومد اینجا بذارمش بخونید .گمان کنم این بار م.الف که خودش هم شعر می گه خیلی ایراد نگیره.

راستی رضا جان بابت تعریفت از نوشته ها ممنونم. قول دادی این هفته بما سر بزنی هنوز خبری ازتون نیست.

 رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب
آب درحوض نبود
 ماهیان می گفتند
 هیچ تقصیر درختان نیست
 ظهر دم کرده تابستان بود
 پسر روشن آب لب پاشویه نشست
 و عقاب خورشید آمد او را به هوا برد که برد
به درک راه نبردیم به اکسیژن آب
برق از پولک ما رفت که رفت
ولی آن نور درشت
عکس آن میخک قرمز در آب
که اگر باد می آمد دل او پشت چین های تغافل می زد
چشم ما بود
روزنی بود به اقرار بهشت
تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن
و بگو ماهی ها حوضشان بی آب است
باد می رفت به سر وقت چنار
من به سر وقت خدا می رفتم